Ciężki karabin maszynowy wz. 30

CKM wz. 30 do wybuchu wojny znalazł się na wyposażeniu wszystkich pułków piechoty stanowiąc podstawowy ckm Wojska Polskiego. W batalionach ckm stanowił etatową broń kompanii w ilości 12 sztuk. Transportowano go na taczankach piechoty wz. 34 (3 sztuki) oraz na biedkach wz. 33 (9 sztuk). W dywizji piechoty etatowo było 132 ckm-y wz. 30.

Podstawowe dane:

• kaliber 7,92 mm
• prędkość początkowa pocisku „Sc”: 735 m/s
• szybkostrzelność teoretyczna: 600 strz/min
• szybkostrzelność praktyczna: 400-450 strz./min

FIAT 508/518 ciąnik artyleryjski do armaty Bofors

Polski Fiat 508/518 występował w kilku wariantach. Najbardziej znaną odmianą jest ciągnik artyleryjski PZInż 302 z otwartym nadwoziem, opracowanym według wytycznych Biura Badań Technicznych Broni Pancernych. Pojazd był przeznaczony do holowania armat przeciwpancernych Bofors wz. 36 kal. 37 mm. Mógł też przewozić 5 żołnierzy obsługi armaty oraz amunicję w liczbie 80 naboi (16 skrzynek po 5 naboi). Ciągniki PZInż 302 były używane w pododdziałach artylerii przeciwlotniczej i przeciwpancernej 10 Brygady Kawalerii i Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej, a także w oddziałach specjalnych niektórych jednostek kawalerii, piechoty oraz saperów.

Prędkość maksymalna po drodze wynosiła ok 105 km/h
Pojemność skokowa: 995 m3
Moc silnika 24 KM przy 3.600 obr/min 

Armata przeciwpancerna wz. 36 kaliber 37 mm

Doświadczenia z walk w 1939 r. pokazały, iż armata  ta była bronią bardzo skuteczną. Niewielkie wymiary pozwalały na szybkie i łatwe ukrycie działka, zaś siła ognia była wystarczająca, by zniszczyć wszystkie typy czołgów biorących udział w agresji na Polskę. Armata ta mogła przebić pancerz grubości 40 mm z odległości 100 m. Jednak podczas Kampanii Wrześniowej większość niemieckich czołgów miała dużo cieńszy pancerz (Panzer I, Panze II, Panzer III o grubości 15 mm, a najcięższy z nich Panzer IV miał w 1939 roku pancerz grubości 30 mm).

Podstawowe dane:

• kaliber: 37 mm
• amunicja: 37x257R
• donośność: maksymalna: 7100 m
• szybkostrzelność praktyczna: 10 strz./ min 

Tankietka TKS

TKS – polski lekki czołg rozpoznawczy (tankietka) obok czołgu 7TP był podstawową bronią polskich sił pancernych we wrześniu 1939 roku. W kampanii wrześniowej 1939 w czołgi TKS były uzbrojone dywizjony pancerne wchodzące         w skład brygad kawalerii, samodzielne kompanie czołgów rozpoznawczych, przydzielane poszczególnym dywizjom piechoty oraz oddziały rozpoznawcze 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej i Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej, jak i ich organiczne kompanie czołgów rozpoznawczych. W sumie Wojsko Polskie posiadało na stanie w połowie 1939 roku 300 wozów TK-3 i 274 TKS. Mobilizacja przewidywała etaty na łączną liczbę 430 czołgów rozpoznawczych, TKS i TK-3, w tym 50 szt.(po 5 na pociąg pancerny) przydzielone pociągom pancernym.

Uzbrojenie: 1 karabin maszynowy Hotchkiss wz. 25 kal. 7,92 mm (zapas amunicji 1920 nabojów w 16 taśmach po 120 lub 1 najcięższy karabin maszynowy wz. 38 FK-A kal. 20 mm (zapas amunicji 80 nabojów w 16 magazynkach po 5

Haubica Skoda 100 mm wz 14/19 P

100 mm haubica wz 14/19 – czechosłowacka haubica kalibru 100 mm produkowana w zakładach Škoda, będąca ulepszeniem wcześniejszej haubicy 100 mm M 14 produkowanej od 1914 dla armii austro-węgierskiej. Produkcje uruchomiono w 1928 w zakładach w Starachowicach, a w 1939 także Stalowej Woli (składane z części wyprodukowanych w Starachowicach). W Polsce budowano modele tej haubicy określone jako: wz. 1914/1919P i wz. 1914/1919A.

Dane taktyczno-techniczne:

• Kaliber: 100 mm
• Długość lufy: 2400 mm
• Masa na stanowisku bojowym: 1505 kg
• Kąt podniesienia lufy: -7,5° do +48°
• Prędkość wylotowa pocisku: 415 m/s
• Zasięg maksymalny: 9970 m
• Masa pocisku: 14 kg

We wrześniu 1939 Wojsko Polskie dysponowało ok. 900 haubicami tego typu. Stanowiły one – obok armat 75 mm – wyposażenie pułków artylerii lekkiej, w których dwa dywizjony miały 24 haubice (część pułków miała 12 haubic w jednym dyonie).

Wyremontowana haubica 100 mm wz. 14/19P jest jedynym tak dobrze zachowanym egzemplarzem w Polsce i jest własnością Muzeum Śląskiego Września 1939 Roku w Tychach.

Pz. Kpfw. I

Czołg PzKpfw I A miał długość 4,20 m, szerokość 2,06 m i wysokość (ze złożoną anteną) 1,72 m. Masa bojowa czołgu wynosiła 5400 kg. Załogę stanowiło 2 żołnierzy: dowódca/strzelec i kierowca. Czołgi te były stosunkowo łatwo niszczone przez polską broń przeciwpancerną jak armata przeciwpancerna wz.36, a nawet karabin przeciwpancerny wz. 35. Dzięki zastosowaniu w nim amunicji o kalibrze 7.92 mm Panzer I mógł być skutecznie niszczony z odległości 300 metrów.

Replika pojazdu pochodzi ze zbiorów prywatnych.

Pz. Kpfw. II

PzKpfw II (Panzerkampfwagen II) – niemiecki czołg lekki, wykorzystywany w pierwszych latach II wojny światowej. Aż do 1941 roku był podstawowym czołgiem w dywizjach pancernych III Rzeszy. Słabe opancerzenie, dochodzące do 35 mm od frontu i wynoszące zaledwie 14,5 mm z boku i z tyłu, czyniło go niezwykle wrażliwym na ogień nieprzyjacielskich czołgów i dział. Także uzbrojenie, które stanowiło działo kalibru 20 mm, było niewystarczające by zniszczyć większość wrogich wozów pancernych.